شمارهٔ ۳۰۹ - ایضا له

شهاب دین که زبانم پر از مدایح تست
زهی که هست ز تو جان فضل را شادی ۱

به دست عقل زبان خیال دربستی
به نوک کلک در سرّ غیب بگشادی ۲

گشاده گشت بیک ره طلسمهای علوم
چو تو طلایۀ فکرت بدو فرستادی ۳

مرا که اهل سخن بندگی کنند به طلوع
بجای خود بود ار باشد از تو آزادی ۴

ز من به حضرت شاه جهان رسان و بگوی
که ای یگانۀ عالم به مردی و رادی ۵

بریخت بخشش تو خون لعل و آب گهر
بکند خنجر تو بیخ ظلم و بیداری ۶

ز جود دست تو بیداد بر زرو گهرست
وگرنه داد همه چیزها نکو دادی ۷

عروس خاطر من رغبت جناب تو کرد
اگر قبول ترا هست رای دامادی ۸

نوالة شرف از غایبان دریغ مدار
چو در سرای کرم خوان عام بنهادی ۹

صدای صیت تو آواز داد و خواند مرا
مگو که خواندت؟ وینجا چگونه افتادی؟ ۱۰

بکنه آرزوی کس، کسی دگر نرسد
چنان که هست ترا آرزو چنان بادی ۱۱

به وقت لطف و نوازش مکن فراموشم
که در دعای سحرگه مرا تو بر یادی ۱۲