شمارهٔ ۳۱۵ - وله ایضا

دریا دلا تو آنی، کز فیض طبع روشن
گرد سواد شبهت، از روی دین بشستی ۱

پیشت نهاد گردون، هر ارزو که کردی
زان پیشتر که گفتی، زان بیشتر که جستی ۲

در نوبت بزرگی، هر چند چون فذلک
در آخر الزّمانی ، در مرتبت نخستی ۳

جود تو برتواتر ، چون حادثات گیتی
فضل تو بی نهایت، چون شکر تندرستی ۴

منسوخ شده بیک ره، در دور دانش تو
اعجاز نظم صاحب، تحسین شیخ بستی ۵

گردون که دایم آرد، هر سختیی برویم
آورد از طرفها، در کار بنده سستی ۶

از روی لاف گفتم، آرم به خاک پشتش
هر چند این حکایت ، خود بود محض رستی ۷

دستم ببست ناگه، وافکند زیر پایم
پس گفت خیز و بنما، این چابکی و چستی ۸

فریاد من رس اکنون، کم دست و پای بسته
با چون فلک حریفی باید گرفت کستی ۹