شمارهٔ ۳۱۷ - وله ایضا

ای کریمی که در آفاق جهان
نیست چون صیت تو عالم گردی ۱

بحر با همّت تو بسته کفی
صبح با خاطر تو دم سردی ۲

طرفه دردیست فراقت الحق
که دهد یاوری هر دردی ۳

پای مردیم طمع بود ز صبر
خود کسی دید چنان نامردی ۴

کاش چندانش درنگی بودی
که دلم شربتی از غم خوردی ۵

غم هجران تو با من زین بار
بیش از ین پیشترم آزردی ۶

نه بر آن گونه بیازرد مرا
که ازین پیشترم آزردی ۷

آنچنان گرد برآوردم از من
که ز من نیز نخیزد گردی ۸

بودی از شوق گران بار ار نی
باد خود سوی توام آوردی ۹

از پی وصل چنان هجر چنین!
آری بی خار نباشد وردی ۱۰