شمارهٔ ۳۲۵ - ایضاً له

ای که دایم بسر انگشت دها
شیر شیران بکفایت دوشی ۱

وی که در وصف هنرمندی تو
عقل حیران شود از بی هوشی ۲

وی که در وصف مروّت می جود
از کف ساقی همّت نوشی ۳

وی که در شخص امل از سر لطف
هر زمان کسوت دیگر پوشی ۴

روزها شد که نکردی یادم
چه بود موجب این فراموشی؟ ۵

گوشکی باز همی دار مرا
کز عزیزیم چو چشم و گوشی ۶

سخت کوشیدم در خدمت تو
در حقم سست چرا می کوشی؟ ۷

تا بدین حق نیم احمق دانی
که بود پاسخ من خاموشی ۸

چوب داری و مرا می باید
چه کنم چون سخنم ننیوشی؟ ۹

نیست اومید که بخشی بصلت
چشم دارم که بزر بفروشی ۱۰