شماره ۶۹ - مرا مبَشر اقبال بامداد پگاه

مرا مبَشر اقبال بامداد پگاه
نوید عاطفت آورد از آستانه شاه ۱

چه گفت ؟ گفت که رویت به کعبه کرم است
نیاز عرضه کن و حاجتی که هست بخواه ۲

زمین ببوس و بنه جاودان ذخیره عمر
که کیمیای حیات است خاک آن درگاه ۳

اگرچه مدت غیبت دراز گشت ولیک
زبان عذر به یکباره هم نشد کوتاه ۴

بیا که حلم شهنشه ثبات آن دارد
که منهزم نشود از چنین هزار گناه ۵

از آستانه او بر مگیر از این پس روی
که نیست دولت و دین را جزین حوالتگاه ۶

رضای او را از کاینات گیر عوض
جناب او را از حادثات ساز پناه ۷

به شب به خدمت او همچو شمع باش به پای
به روز بر در او همچو صبح خیز به گاه ۸

که آفتاب سعادت بدان کسی تابد
که همچو سایه دود در رکاب ظل الله ۹

خدایگان ملوک زمانه،نصرت دی
که گرد موکب او کرد روی کفر سیاه ۱۰

جهان گشای ابوبکر بن محمد کوست
ز فرق تا قدم آرایش سریر و کلاه ۱۱

خدایگانی کاندر فضای بارگهش
عدیل قبه چرخ است قبه خرگاه ۱۲

به پیش خنجر بیجاده رنگ او در رزم
بود ز بی خطری کوه را مثابت کاه ۱۳

همان نفس که سر از جیب خسروی برزد
فشاند بر رخ مهر و سپهر دامن جاه ۱۴

ز بس که بر در او سجده می برند ملوک
مجال نیست قدم را از ازدحام جباه ۱۵

ز کامکاری و قدرت هر آنچه دعوی کرد
فلک مُقِّر شد و حاجت نیامدش به گواه ۱۶

شعاع دولت او هست در مضیق سپهر
چو نور طلعت یوسف میان ظلمت چاه ۱۷

ایا شهی که ز امداد نعمتت هر گز
نیافت حادثه در ساحت ممالک راه ۱۸

نماید آینه دولت تو روشن از آنک
ز هیچ سینه به عهد تو بر نیامده آه ۱۹

تویی که سر به سر آثار تاجداری دید
هر آن زمان که خرد در جبینت کرد نگاه ۲۰

رسید خاک جنابت ز قدر بر افلاک
فتاد نام بزرگت به عدل در افواه ۲۱

هر آن زمین که برو ابر رحمتت بارد
دمید ز آب و گلش کیمیا به جای گیاه ۲۲

به رفق و لطف جهان را به طاعت آوردی
اگر چه حکم تو عاجز نبود از اکراه ۲۳

به پیش موکبت از فتح و نصرت است حَشَر
به گرد رایتت از یمن دولت است سپاه ۲۴

مثال قهر تو با مکر و بدسگالی خصم
حدیث حمله شیرست و حیله روباه ۲۵

همیشه تا نسق سال و ماه محفوظ است
یکی به جنبش مهر و دگر به گردش ماه ۲۶

حساب عمر تو در ملک باد چندانی
که حصر آن نکند دور سال و مدت ماه ۲۷