شمارهٔ ۲ - پیرکنعان

گرندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا ۱

سرومن آغشته دراشک جگرخون من است
فارغم گرباغبان نگذاشت در بستان مرا ۲

نیست فرقی درمیان شخص من با سایه ام
بس که در آتش فکنده این دل سوزان مرا ۳

حال من چون پیر کنعان شد کنون چون بینمت
بس که آمد سیل اشک از دیده گریان مرا ۴

جامه جان چاک شد در وادی عشق وهنوز
هرطرف صد خارغم بگرفته دامان مرا ۵

همچو من یارب که گردد بی نصیب از وصل یار
ای که دور انداختی از صحبت جانان مرا ۶

این که با مردم مدارا می کنم از بهر توست
ورنه کی پروا بود ازقول بدگویان مرا ۷

خانه من گلخن وفرش من از خاکستر است
تاکه چون محیی بخوانی بی سروسامان مرا ۸