شمارهٔ ۱۲ - شب وصل حبیب

آن که آتش افکند درخلق جانان من است
وانکه می سوزد از آن رویش همین جان من است ۱

تا شدم دیوانه پیشم قصر شه ویرانه است
کآسمان فیروزه ای ازطاق ایوان من است ۲

عشق ورزیدم نهان ای وای بر من کین زمان
نقل هرمجلس حدیث عشق پنهان من است ۳

گرفلک خواهد که سازد خانه مردم خراب
گو مکش زحمت که کار چشم گریان من است ۴

آنچه در دم بگذرد باشد شبی وصل حبیب
وآنچه را پایان نباشد روز هجران من است ۵

مرد محیی و سیه پوشید بهر ماتمش
هرکجا ورقی بود ز اوراق دیوان من است ۶