شمارهٔ ۱۱ - پای دل

پای دل در کوی عشقت تا به زانو در گِل است
همّتی دارید با من زانکه کاری مشکل است ۱

من ندانم کین دل دیوانه را مقصود چیست
کو همیشه سوی سرگردانی من مایل است ۲

فیل محمودی فرو ماند اگر بیند به خواب
بارسنگینی که از درد تو ما را بر دل است ۳

ای دل آواره آخرچند میگوئی مگو
اندران کوئی که پای صدهزاران در گل است ۴

همدمم آه است، محرم غم در ایام شباب
وقت عیش و نوجوانی وچه ناخوش حاصل است ۵

خودبخود گویم سخنها بگریم زار زار
محرم راز غریبان لابد اشک سائل است ۶

محیی با این زندگانی گر گمان داری که تو
راه حق رفتی یقین میدان نه ، فکر باطل است ۷