شمارهٔ ۲۸ - عشق حق

هرکه درپیش توبرخاک بمالد رخسار
ملک کونین مسخّر بودش لیل و نهار ۱

دگران گربه قدم برسرکوی تو روند
من به سر برسرکوی تو روم مجنون وار ۲

سلطنت غیرتو کس را نسزد زانکه به لطف
هیچ دیّار ننالد زتودر هیچ دیار ۳

هرکه شد عاشق دیدارتو او بشناسد
دوزخ از جنّت و شادی زغم و مِی ز خمار ۴

دیده بگشای که محبوب کریم افتاده است
می نماید به تو هردم زکمین او دیدار ۵

عاشق آنست که سوزند و دهندش بر باد
بس که خاکستر او جوش کند دریا بار ۶

شمّه ای گوی تو از لطف خدا بر در دیر
تا که کافر بگشاید زمیانش زنّار ۷

گوش تو کر شده ای خواجه وگرنه به خدای
میکند بت به خدائیّ خداوند اقرار ۸

جوش می می زد و می گفت که چون مست شوم
هیچ هم صحبت خود را نگذارم هشیار ۹

عشق حق می رود اندر دل هر عاشقِ زار
باده اندر رگ و پِی پیش ندارد رفتار ۱۰

در همه مذهب و ملت مِیِ عشق است حلال
زانکه بی او نتوان کرد خدا را دیدار ۱۱

همدم ما مشو ای محیی که در آخر کار
بی گنه کشتن و آویختن است بر سرِ دار ۱۲