شمارهٔ ۲۷ - دارم امید

تا ابد یا رب زتو من لطف ها دارم امید
از تو گر امّید بُرَّم از کجا دارم امید ۱

زیستم عمر بسی چون دشمنان ،دشمن مگیر
بی وفائی کرده ام از تو وفا دارم امید ۲

هم فقیرم هم غریبم ،بیکس و بیمار و زار
یک قدح زان شربت دار الشّفا دارم امید ۳

منتهای کارتو دانم چو آمرزیدنست
زان سبب من رحمت بی منتها دارم امید ۴

هرکسی امّید دارد از خدا وجز خدا
لیک عمری شد که از تو ،من تو را دارم امید ۵

هم تو دیدی من چه ها کردم وپوشیدی زلطف
هم تو میدانی که از تو من چرا دارم امید ۶

ذره ذره چون جدا گرداندم خاک لحد
بهرِ هر ذره زتو فضل خدا دارم امید ۷

دمبدم بد گفته ام بد مانده ام بد کرده ام
با وجود این خطاها من عطا دارم امید ۸

روشنی چشم من از گریه کم شد ای حبیب
این زمان از خاک کویت توتیا دارم امید ۹

محیی می گوید که خون من حبیب من بریخت
بعد از این کشتن از او من لطف ها دارم امید ۱۰