شماره ۱۰۱۳ - باد صبا هر نفس تازه کند جان من

باد صبا هر نفس تازه کند جان من
کز نفسش می دمد بوی گلستان من ۱

بس که به سر بر زدم دست به زاری نماند
بلبل شوریده را طاقت دستان من ۲

فصل ریاحین و من حبس به زندان تن
جلوه کنان در چمن سرو خرامان من ۳

رای سفر زد مرا عقل به دیوانگی
ای که سرآسیمه باد عقل خطادان من ۴

زود هلاکم کند درد جدایی که عشق
بازنگیرد چنین دست ز دامان من ۵

جامه درم تا به روز هر شب و هر بامداد
تازه غمی برکُند سر زگریبان من ۶

شعله زند بر اثیر آتش هجران دوست
دود برآرد ز سر سینه ی سوزان من ۷

عیش و نشاط و طرب جمله فراموش کرد
زین همه محنت که دید خوی تن آسان من ۸

جمع نباشد دلم خواب نیابد سرم
تا نکند دیده باز بخت پریشان من ۹

آه نزاری بسوخت پرده ی ناموس و صبر
فاش نکرد ای دریغ قصه ی پنهان من ۱۰