شماره ۱۰۳۲ - به جفا دست برآورد و کمر بست به کین

به جفا دست برآورد و کمر بست به کین
چه کنم دستِ وفا بر نتوان بست چنین ۱

یار بدخو و ملامت ز پس و دشمن پیش
غفرالله که دارد سر و کاری به ازین ۲

سرو قدّی که روان تازه کند چون طوبا
ماه‌رویی که بد و فخر کند حورالعین ۳

چون بود ماهِ چنان خاصه بود آهو چشم
چون بود سروِ روان خاصه بود کوه سرین ۴

زهره طبعی که اگر گردش رقص‌ش بیند
دف بیندازد و بر خاک نهد زهره جبین ۵

زهره گر بر ورقِ صفحۀ رویم بیند
اشکِ من عِقد بنا گوش کند چون پروین ۶

دلِ مسکینِ مرا بیند و رحمت نکند
سنگ باشد که ترحم نکند بر مسکین ۷

شب‌روان بر سرِ کویش همه شب در گل پای
بس که خونابِ سرم خاکِ درش کرده عجین ۸

نالۀ زارِ نزاری نرسیده‌ست بدو
که به سنگ ار برسد موم شود زیرِ نگین ۹

سخنم گر نرسیده‌ست بدو بس عجب است
چون بود آن که به گوشش نرسد دُرِّ ثمین ۱۰

گر سکندر همه آفاق به شمشیر گرفت
زور و زر بودش و مال و سپه و رای رزین ۱۱

نیست چندان عجب است این ز نزاریِ فقیر
که مسلّم به سخن کرد همه رویِ زمین ۱۲