شماره ۱۰۵۹ - ما می رویم و با تو نکرده وداعِ راه

ما می رویم و با تو نکرده وداعِ راه
جان بر دهان رسیده و بسته دهان ز آه ۱

نه رویِ آن که پشت کنم بر دیارِ دوست
نه چشمِ آن که دیده کند در کسی نگاه ۲

از دیده ی دو در دُرری می کنم نثار
وز دوده ی جگر ورقی می کنم سیاه ۳

تا من کجا روم به که نالم ز دردِ دل
کاری چنان مشوّش و حالی چنین تباه ۴

ناچار اگر به عزمِ سفر بسته ام کمر
ناکام اگر به عادتِ لشکر نهم کلاه ۵

گو میرِ لشکر از منِ بی دل کن اعتبار
گو شاهِ کشور از منِ مسکین کن انتباه ۶

با من زمانه جور و جفا کم نمی کند
چندان که پیش می رود آهم به دادخواه ۷

سلطانِ عشق ملکِ وجودم فرو گرفت
واندر میانِ جان و دلم ساخت تخت گاه ۸

از رویِ تا قیاس کنم هرچه چشمِ من
روشن شود ز چشمه ی خورشید هر پگاه ۹

وز زلفِ عنبرینِ تو یاد آورم چو باز
شد در حجابِ چادر مشکین نقابِ ماه ۱۰

دوشت به خواب دیدم و نادیده هیچ خواب
هستند قطره قطره سرشکم بر این گواه ۱۱

شوریده تر شده ست نزاری ز خوابِ دوش
دیوانه را چه جرم مهش می برد ز راه ۱۲