شماره ۱۰۸۶ - ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده

ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده
آخر ز ما چه دیدی ای نور هر دو دیده ۱

بی موجبِ گناهی از ما به خشم رفته
بازآ که در فراقت کارم به جان رسیده ۲

آرام جان برفته ترکِ وفا گرفته
ممکن بود که باشد هرگز دل آرمیده ۳

مسکین دلم ببرده با خویشتن به برده
او خود ز دامِ زلفت کی بود سر کشیده ۴

بنگر چه گونه باشد اکنون که بوده باشم
از گوشة دهانت سد چاشنی چشیده ۵

جانم به لب رسیده در آرزوی رویت
اول که بودم از تو آوازه‌ ای شنیده ۶

گرچه نیی ز چشمم یک دم برون ولیکن
صاحب نظر نگیرد نادیده هم چو دیده ۷

گر ناله نزاری روزی رسد به گوشت
چون بشنوی نگیری بر خویش ناشنیده ۸

رازی که با تو دارم سرّی که با تو گفتم
زنهار تا نگویی با هیچ آفریده ۹

می‌دار یاد ما را ما خود که‌ایم بی تو
ناممکن است از تو امّید ما بریده ۱۰