شماره ۱۰۸۷ - یاد آن وفت که جانانة ما ترسیده

یاد آن وفت که جانانة ما ترسیده
آمدی بر سر من از همه کس دزدیده ۱

در برم بودی تا وقتِ سحر هم‌خوابه
وز رقیبان همه شب بر تنِ من لرزیده ۲

گر بگویم که کدام است چنان دان که دگر
هم‌چو او دیده ی کس دیده نباشد دیده ۳

مردم دیده ی من پیش ندیده‌ست چو او
باور از دیده گرت نیست بپرس از دیده ۴

اضطرابی که در اعضای من از غیبت اوست
باز اگر در برم آید شود آرامیده ۵

آن محبّت که مرا هست مبدّل نشود
گرچه بسیار بود دورِ زمان گردیده ۶

ای بسا شب که نزاری ز شبِستانِ وصال
یادها کرده و تا روز به خون غلتیده ۷