شماره ۴ - به پیامی که کند باد صبا یاد مرا

به پیامی که کند باد صبا یاد مرا
روم از دست ندانم که چه افتاد مرا ۱

به کمند سر زلف تو گرفتار مباد
آنکه خواهد کند از قید تو آزاد مرا ۲

دشمنی کر پی بیداد مرا یاد کند
به از آن دوست که هرگز نکند یاد مرا ۳

دوش وقت سحر از حسرت گل مرغ چمن
ناله‌ای کرد که آورد به فریاد مرا ۴

آن ستم کرد شب هجر که در روز وصال
نتوان کرد به صد عذر ستم شاد مرا ۵

شاد از آنم به خرابی که چو ویران گردد
خانه چون گل نتوان ساختن آباد مرا ۶

آنچنان دور فتادم ز خرابات که دوش
سبحه چون آبله از دست نیفتاد مرا ۷

نکنم ترک نظربازی خوبان قدسی
به جز این شیوه نیاموخته استاد مرا ۸