شماره ۱۰۹ - چه گهرها به عوض بر سر دریا افشاند

چه گهرها به عوض بر سر دریا افشاند
قطره‌ای چند اگر ابر ز دریا برداشت ۱

چون قلم خوانده شود راز دل از نقش پی‌ام
در سر کوی تو نتوان قدم از جا برداشت ۲

خوش به دشنام تو آمیخته چون شهد به شیر
از لبت کام خود اعجاز مسیحا برداشت ۳

هست چشمی که بر احوال دلم گریه کند
سینه هر زخم که از تیغ تمنا برداشت ۴

تا خس و خار درین بادیه مجنون شده‌اند
ناقه کیست که دیگر ره صحرا برداشت؟ ۵

آن سیه‌روز فراقم که قضا صبح ازل
روز من دید و سواد شب یلدا برداشت ۶

بزم وصل است و حریفان همه خمیازه‌کشند
نتوان چشم چو پیمانه ز مینا برداشت ۷

مژه‌ام نقش تو بست آنقدر امشب که فلک
اطلس آورد به بالینم و دیبا برداشت ۸

می‌توانم نظر از هر دو جهان بست ولی
نتوانم دل از آن نرگس شهلا برداشت ۹

شاد گشتیم که خضر ره پروانه شدیم
که پی شعله ز داغ جگر ما برداشت ۱۰

قدسی امروز ز هر روز گرفتارترست
عشق تا باز که را سلسله از پا برداشت؟ ۱۱