شماره ۲۸۱ - عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار

عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار
گر جان به لب آید ز ستم، آه نگه دار ۱

تا سیل بلا گم نکند خانه ما را
ای گریه، چراغی به سر راه نگه دار ۲

خواهی ز تو پنهان نبود عیب تو، چون صبح
هرجا که روی، آینه همراه نگه دار ۳

هر ناله که کردم، نفسی کاست ز عمرم
یا رب تو ازین ناله جانکاه نگه دار! ۴

مشتاق نظر، طاقت یعقوب ندارد
خود را، مه من! از خطر چاه نگه دار ۵

شاید بگشایند دلت را به نسیمی
چون غنچه ره فیض سحرگاه نگه دار ۶

سهل است غم دم‌بدم و ناله جانکاه
ای عشق، تو از فرقت ناگاه نگه دار ۷

حرفی ز زبانم نکشد بیخودی، ای عشق!
در بیخبری از خودم آگاه نگه دار ۸

با یکدمه مهلت، چه مجال بد و نیک است؟
خواهی بگسل رشته ما، خواه نگه دار ۹

دوران بگذشت ای شب غم، این چه درازی‌ست؟
اندازه این رشته کوتاه نگه دار ۱۰

قدسی هنر و عیب چو از هم نشناسی
خواهی بشکن آینه را، خواه نگه دار ۱۱