شماره ۴۵۹ - چون سراپا همه را هست به سوداش سری

چون سراپا همه را هست به سوداش سری
صد کمروار سرین بسته به موی کمری ۱

یا خیال رخ خود را پی دلها بفرست
یا چو آیینه به روی همه بگشای دری ۲

عیش ما خوش که درین باغ تسلی شده‌ایم
چون گل و لاله به چاک دل و داغ جگری ۳

من هم امید به شمشیر تو دارم، تا کی
همچو مرهم کشم آزار ز زخم دگری؟ ۴

کمرش برده دلم را ز میان رخ و زلف
موی زلف و مژه داغند ز موی کمری ۵

نفسم سوخته چون لاله به دل، گریه کجاست
که ضرورست لب خشک مرا، چشم تری ۶

منشین بی نفس گرم، که در مزرع عشق
کام صد خرمن امید برآرد شرری ۷

رفت چون نرگسم ایام به کوری که مرا
مدت عمر نیرزید به مد نظری ۸

لای خم را چو قدح جمع کنم در ته چشم
که خبر می‌دهد این صندلم از دردسری ۹

کرده‌ام خاک دو عالم به سر خویش و هنوز
ننشسته‌ست غبارم به دل رهگذری ۱۰

خار آن بادیه در دیده من باد تمام
که ز شوق کف پایی نخلد در جگری ۱۱