هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلگونه، به توصیف زیباییهای معشوق و رنجهای عاشق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند زلف مشکین، لعل لب، و سیب زنخدان، معشوق را میستاید و از جفا و سنگدلی او شکوه میکند. همچنین، از غم و اندوه خود سخن میگوید و از معشوق میخواهد که به حال او رحم کند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از برخی اصطلاحات و تشبیهات پیچیده، درک شعر را برای سنین پایین دشوار میکند.
شماره ۱۷۲ - زلف تو از غالیه مشکین ترست
زلف تو از غالیه مشکین ترست
اشک من از لعل تو رنگین ترست ۱
از شکر انگور سمرقندیان
سیب زنخدان تو شیرین ترست ۲
داد ز دستت که ز ترکان مست
چشم جفا کیش تو بیدین ترست ۳
گر به مساکین نظری میکنی
بر دل من، کز همه مسکین ترست ۴
نسبت خارا نکنم با دلت
چون دل بی رحم تو سنگین ترست ۵
گر به سر غمزدگان میروی
خاطر من از همه غمگین ترست ۶
گرچه لبت خشک شد از غم کمال
چهره ات از دیده خونین ترست ۷
اشک من از لعل تو رنگین ترست ۱
از شکر انگور سمرقندیان
سیب زنخدان تو شیرین ترست ۲
داد ز دستت که ز ترکان مست
چشم جفا کیش تو بیدین ترست ۳
گر به مساکین نظری میکنی
بر دل من، کز همه مسکین ترست ۴
نسبت خارا نکنم با دلت
چون دل بی رحم تو سنگین ترست ۵
گر به سر غمزدگان میروی
خاطر من از همه غمگین ترست ۶
گرچه لبت خشک شد از غم کمال
چهره ات از دیده خونین ترست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۱ - از کویت بفردوس اعلى دری است
گوهر بعدی:شماره ۱۷۳ - زلف کمند افکنت اقلیم جان گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.