شماره ۴۱۴ - دوش چشمم ز فراق تو به خون تر میشد

دوش چشمم ز فراق تو به خون تر میشد
آه من بی مه رویت به فلک بر میشد ۱

اشک می آمد و میشست ز پیش نظرم
هرچه جز نقش تو در دیده مصور میشد ۲

مه بکوی تو شب چارده خود بینه می گشت
چو به آئینه روی تو برابر میشد ۳

هر کجا زان آب شیرین سخنی می گفتند
سخن قند نگفتم که مکرر می شد ۴

قدر وصل تو دل امروز نکو می دانست
اگر آن دولتش این بار میسر می شد ۵

هر نسیمی که شب از زلف تو در مجلس ما
می گذشت از دم او شمع معنبر میشد ۶

آنکه وقتی نگران بود بر آن روی کمال
گر همی دید کنونش نگرانتر می شد ۷

صفت عارض چون آب تو در دفتر خویش
بیشتر زآن ننوشتم که ورق تر میشد ۸