شماره ۴۱۳ - دوش باد سحری زلف تو می افشانید

دوش باد سحری زلف تو می افشانید
جان بدر میشد از آن حلقه که می جنبانید ۱

بافت بوی تو و چون زلف تو گردیده بسر
آنکه در مجلس ما مجمره می گردانید ۲

وعظ در مجلسیان هیچ نمی کرد اثر
درد مند نو زد آمی همه را گریانید ۳

آنهب افسون کنان پرسش دلها فرمود
ب انی بر سوختگیها نمکی افشانید ۴

دودها از خط و خال تو ز هر سه برخاست
پرتو روی تو نا باز کرا سوزانید ۵

بوی خون می دمد از خاک شهیدان غمت
این نه خونیست که با خاک توان پوشانید ۶

غمزه تا چند کنی رنجه به آزار کمال
که بصد تیغ نخواهد ز تو دل رنجانید ۷