شماره ۴۹۴ - گفتمش حال دل گمشده دانی چون شد

گفتمش حال دل گمشده دانی چون شد
گفت با ما چو در افتاد همان دم خون شد ۱

پارسایان که نظر از همه می پوشیدند
چشم تان تو دیدند و همه مفتون شد ۲

تا لب جام گرفت از لب لعلت رنگی
ای با خرقة ازرق که بمی گلگون شد ۳

ما چو شمعیم که از سر زنش دشمن و دوست
سوز ما کم نشد و آتش دل افزون شد ۴

تا نگویند به پیش تو مرا آبی نیست
اشکم از دیده به بیرون شدنت بیرون شد ۵

مطرب از گفته او گر غزلی خواهد خواند
گوش دارید که در سخنش موزون شد ۶

مینوشتی سخن از وصف تو دوشینه کمال
هرچه آمد به زبان قلمش مقرون شد ۷