شماره ۶۲۸ - دال زلف و الف قامت و بیم دهنش

دال زلف و الف قامت و بیم دهنش
هرسه دامند و بدان صید جهانی چو منش ۱

نتوانست نبا را ز میانش پوشید
آن قبا بود و بریده به ند پیرهنش ۲

با همه دامن پاکیزه چو گل جز به خیال
پیرهن نیز نپارست به سودن بدنش ۳

زآن لب پر ز شکر لطف می بارد و حسن
که بپرورده خط او به نبات حسنش ۴

گونیا غنچه به آن لب ز لطافت دم زد
که دهان خرد کند باد صبا از زدنش ۵

با تو هر سرو که از ناز به دعوی افتد
باغبانان سوی آتش بکشند از چمنش ۶

عالمی روی نهادند به گفتار کمال
که خیالات لطیف است در آب سخنش ۷