شماره ۸۵۷ - زنشاط و عیش بادا لب تو همیشه خندان

زنشاط و عیش بادا لب تو همیشه خندان
شکرست آن نه لبها گهرست آن نه دندان ۱

به دهان تنگ فرما که زحقه مرهمی ده
چو به خنده تازه کردی سر ریش دردمندان ۲

به غبار گرد روی تو خطی نوشته دیدم
که به حسن از آنچه بودی شده هزار چندان ۳

قلم مصوران گو سر خود بگیر و میرو
نوبیا و صورت خود بنما بنقش بندان ۴

به بتان آهنین دل نشوی دلا مقابل
که تو آبگینه داری و نبی حریف سندان ۵

چو مجال بوسه افتاد به به نیاز صوفی
تو و آستین زاهد من و آستان رندان ۶

ننهی کمال خود را ز سگان آستانش
که به پایه بزرگی نرسند خود پسندان ۷