شماره ۹۶۲ - آن شوخ دی براهی میرفت همچو شاهی

آن شوخ دی براهی میرفت همچو شاهی
در پیش و پس ز جانها با او روان سپاهی ۱

میداد داد خوبی می کرد نیز بیداد
از هر طرف برآمد فریاد داد خواهی ۲

تا لاله داغ بر دله هم گل فتاده در گل
این زد به جامه چاکی وآن بر زمین کلاهی ۳

می کرد باز گیسو میشد از آن مشوش
می کرد باره گونی در حال ما نگاهی ۴

این سوز سینه تاکی آه از دلی که از وی
کاریم بر نیامد جز ناله و آهی ۵

داری از آن دو ساعد پرسیم استین ها
از دلبران که دارد زین دسته دستگاهی ۶

در دعویی که پیکان گوئیم حق سینه است
از تیر تو ندارد دل راستر گواهی ۷

از بس که کشت چشمت مردم بمانم ما
پوشیده هر پکیه بین در خانه ها سیاهی ۸

گوید کمال فی الفوز صد شعر تر به یک شب
لیکن بوصف رویت هریک غزل بماهی ۹