شماره ۱۰۷۲ - ورای آن چه سعادت بود که ناگاهی

ورای آن چه سعادت بود که ناگاهی
به حال بی سروپائی نظر کند شاهی ۱

چراغ صبحدم دل فروز عالم را
چه کم شود که شود رهنمای گمراهی ۲

نسیم را چه زیان گر ز راه هم نفسی
کند عنایت دل خسته ای سحرگاهی ۳

به جان و دل شده ام پای بند بند گیت
نه از سر غرضی نه ز روی اکراهی ۴

چگونه دست توان داشت از چنین سروی
چگونه روی توان تافت از چنین ماهی ۵

هلال ابروی او را ز حسن موئی کم
نگردد ار نگرد سوی ما به هر ماهی ۶

سخن دراز شد و خالص سخن این است
که چون منت نبود مخلص و هواخواهی ۷

کمال عز قبول نر از سعادت یافت
که بافت از همه اقران خود چنین جاهی ۸