شماره ۲ - با آن که بر شکستی چون زلف خویش مارا

با آن که بر شکستی چون زلف خویش مارا
گفتن ادب نباشد پیمان شکن نگارا ۱

هستند پادشاهان پیش درت گدایان
بنگر چه قدر باشد درویش بینوا را ۲

از چشم من نهانی ای آب زندگانی
وصلت مناسب آمد سیمرغ و کیمیا را ۳

در چشم من فراقت نگذاشت روشنایی
ای آفتاب تابان دریاب دیده ها را ۴

زان لب سلام ما را نشنیدهام جوابی
بیگانه می شماری باران آشنا را ۵

پیش رخ تو باید بر خاک سر نهادن
شرط است سجاده بردن آیینه خدا را ۶

چشم تو ریخت خونم شرم آمدم که گویم
از بهر نیم جانی با دوست ماجرا را ۷

در زهد و پارسایی چندان عجب نباشد
سر مست چشم خود بین رندان پارسا را ۸

سوی همام بنگر باری به چشم احسان
با بنده التفاتی رسم است پادشا را ۹