شماره ۶۵ - برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند
عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند ۱

من دیوانه ز زنجیر نمی اندیشم
که کشیده ست مرا زلف مسلسل در بند ۲

خسروان از پی نخجیر دوانند ولی
صیدخوبان به دل خویش در آید به کمند ۳

نه چنان واله آن صورت و بالا شده ام
که مرا با دگری مهر بود با پیوند ۴

گل رویت مگر از باغ بهشت آوردند
که به گلزار گلی نیست به رویت مانند ۵

گر بود پرورش نیشکر از آب حیات
هم نسازند از آن چون لب شیرین تو قند ۶

کردم اندیشه بدین حسن و لطافت که تویی
دگر از مادر ایتام نزاید فرزند ۷

از تو نشکیبم و آرام نگیرم نفسی
عاشق آن است که از دوست نباشد خرسند ۸

میدهد بوی خوشت هر نفس از شعرهمام
لاجرم ولوله یی در همه آفاق افکند ۹