شماره ۱۱۴ - زهی شمایل موزون و قد دلبندش

زهی شمایل موزون و قد دلبندش
که هر که دید رخش گشت آرزومندش ۱

گر او در آینه و آب ننگرد زین پس
کسی نشان ندهد در زمانه مانندش ۲

در ان نفس که لبش در حدیث می آید
روان همی شود آب حیات از قندش ۳

چو باغبان به قدش بنگرید هرسروی
که دید بر لب جویی ز بیخ بر کندش ۴

تو آن سعادت بند قباش می بینی
که هست با قد او سال و ماه پیوندش ۵

به خون لعل چنان تشنهام که نتوان گفت
زرشک آن که زند دست در کمر بندش ۶

دریغ دیده مسکین من که چشم حسود
از روز وصل به شب های دوری افکندش ۷

کنون که چشم من از روی دوست دور افتاد
مگر به ماه کنم گاه گاه خرسندش ۸

وگر همام نگیرد قرار پس تدبیر
بود مطالعه طلعت خداوندش ۹