شماره ۱۴۲ - ساقیا بر سر جان بار گران است تنم

ساقیا بر سر جان بار گران است تنم
باده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم ۱

من از این هستی خود نیک به جان آمده‌ام
تو چنان بی‌خبرم کن که ندانم که منم ۲

نَفْس را یار نخواهم که نه زین اقلیمم
چه کنم صحبت هندو که ز شهر ختنم ۳

گل بستان جهان در نظرم چون آید
روضهٔ باغ بهشت است نه آخر چمنم ۴

پیش این قالب مردار چه کار است مرا
نیستم زاغ و زغن، طوطی شکّر سخنم ۵

مرغ باغ ملکوتم نیَم از عالم خاک
دو سه روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم ۶

ای نسیم سحری بوی نگارم به من آر
تا من از شوق، قفس را همه درهم شکنم ۷

خنک آن روز که پرواز کنم تا ور یار
به هوای سر کویش پر و بالی بزنم ۸

در میان من و معشوق همام است حجاب
وقت آن است که این پرده به یک سو فکنم ۹