شماره ۲۱۵ - اثر لطف خدایی که چنین زیبایی

اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تاتو منظور منی شاکرم از بینایی ۱

نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا
که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی ۲

چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست
شرمم آید که شکایت کنم از تنهایی ۳

در مه و مهر به یاد تو نظر می کردم
غیرتم گفت به چشمم که زهی هر جایی ۴

لایق منصب حسنت نبود گر گویم
که چو خورشید جهان گیر و جهان آرایی ۵

گر به رنگ گل رخسار تو بودی خورشید
همچو یاقوت نمودی فلک مینایی ۶

با مشام تو لب خوش نفست همنفس است
مجمر و عود نه و عطر همی آسایی ۷

در حدیث تو که جانی ست روان شیرینی
بیش از ان است که گویم شکری میخایی ۸

سخنت را همه گوشیم و زندق سخنت
گوش بیهوش نداند که چه می فرمایی ۹

سخنی لایق وصفت ز زبان می طلبم
ای دریغا که وفا می نکند گویایی ۱۰

مهرورز توهمام است زهی حسن و کرم
تازه شد در دل پیرم هوس بر نایی ۱۱