بخش ۷۰ - باز الحاح کردن معاویه ابلیس را

گفت غیرِ راستی نَرْهانَدَت
دادْ سویِ راستی می‌خوانَدَت ۱

راست گو، تا وارَهی از چَنگِ من
مَکْر نَنْشانَد غُبارِ جنگِ من ۲

گفت چون دانی دروغ و راست را
ای خیال اَنْدیشِ پُر اندیشه‌ها؟ ۳

گفت پیغامبر نِشانی داده است
قَلْب و نیکو را مِحَک بنْهاده است ۴

گفته است اَلْکِذْبُ رَیْبٌ فِی الْقُلوب
گفت اَلصِّدْقُ طُمَأْنینٌ طَروب ۵

دل نیارامَد ز گفتارِ دروغ
آب و روغن هیچ نَفْروزَد فُروغ ۶

در حَدیثِ راستْ آرامِ دل است
راستی‌ها دانهٔ دامِ دل است ۷

دل مگر رَنْجور باشد بَد دَهان
که نَدانَد چاشْنیِّ این و آن ۸

چون شود از رنج و عِلَّت دلْ سَلیم
طَعْمِ کذْب و راست را باشد عَلیم ۹

حِرصِ آدمْ چون سویِ گندم فُزود
از دلِ آدم سَلیمی را رُبود ۱۰

پس دروغ و عِشوه‌اَت را گوش کرد
غِرِّه گشت و زَهرِ قاتلْ نوش کرد ۱۱

کَزْدُم از گندم ندانست آن نَفَس
می‌پَرَد تَمییز از مَستِ هَوَس ۱۲

خَلْقْ مَستِ آرزواَند و هوا
زان پَذیرایَند دَستانِ تو را ۱۳

هر کِه خود را از هوا خو باز کرد
چَشمِ خود را آشنایِ راز کرد ۱۴