هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از تشبیهات شراب و میخانه برای بیان مفاهیم عرفانی و عشق الهی استفاده می‌کند. شاعر از تلاش‌های بی‌ثمر، عشق به معشوق حقیقی، و بی‌خبری زاهد از بزم عرفانی سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به صبر و انتظار در راه عشق و ناامیدی از دنیای مادی دارد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده‌ای مانند شراب و میخانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و تمثیل‌های آن دارد.

شماره ۷ - می چون سبو کشید، لب می پرست ما

می چون سبو کشید، لب می پرست ما
در کارگاه سعی، نجنبید دست ما ۱

ما کرده ایم دانه ی دل در زمین عشق
از آسیای چرخ نیاید شکست ما ۲

امروز، زاهد از لب ما بوی می شنید
ای بی خبر ز بزم شراب الست ما ۳

پا در زمین نشئه ی عشرت فشرده ایم
باشد چو تاک، میکده ها زیر دست ما ۴

خمخانه ها تهی شد و ما تشنه لب حزین
می، شد کبابِ حوصله ی دیر مست ما ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶ - درعشق شد به رنگ دگر روزگار ما
گوهر بعدی:شماره ۸ - گوشی نشنیده ست صفیر از قفس ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.