شماره ۱۱ - بنگر به رشحهٔ قلمم سلسبیل را

بنگر به رشحهٔ قلمم سلسبیل را
مدّ کرم مگو رگ ابر بخیل را ۱

در سینه ای که عشق تو آتش فروز اوست
دارم شکفته، باغ و بهار خلیل را ۲

تیغت زبان نمی کشد ارسرخ رو نیم
با خون خویش چهره طرازد قتیل را ۳

بی پرده کرد عشق نهان را جمال تو
دادم ز دست، دامن صبر جمیل را ۴

مژگان ز شور گریهٔ طوفان نهیب من
بر جای خویش خشک کند رود نیل را ۵

عبرت ز حال لشکر هندش کفایت است
هر کس ندیده نکبت اصحاب فیل را ۶

جان نارواست ورنه اسیران نمی کنند
با تیغ او مضایقه خون سبیل را ۷

گوشم سخن نیوش و لبش آشنا سروش
جای نفس زدن نبود جبرئیل را ۸

خود بودم، آنچه می طلبیدم به جستجو
انداختم ز دست عصای دلیل را ۹

پاس نفس بدار از آیینه خاطران
مهر سکوت زن به دهان قال و قیل را ۱۰

افزود از نفیر نفس غفلتت حزین
افسانه کرد خواب تو، بانگ رحیل را ۱۱