شماره ۱۲ - دایم وصیّت این است، از ما معاشران را

دایم وصیّت این است، از ما معاشران را
کز کف نمی توان داد، زلف سمنبران را ۱

چیزی نمی تواند، قطع یگانگی کرد
نتوان ز هم بریدن، با تیغ دوستان را ۲

صد کوه غم به خاطر، از سیل گریه دارم
کز دیده می زداید، آن خاک آستان را ۳

کو صبر تا کنم طی، غمنامهٔ جدایی؟
از پیش می فرستم، اشک سبک عنان را ۴

بی روی گل چمن را دیگر نمی توان دید
ای مرغ شاخساری، بردار آشیان را ۵

جان می دهند و دردی، دریوزه می نمایند
هرگز زیان نباشد، سودای عاشقان را ۶

زور کمان گردون بر کجروش نیاید
بر خاک می نشاند، چون تیر، راستان را ۷

در بارگاه جانان، آهش قبول نبود
عاشق به سینه هر دم، تا نشکند سنان را ۸

دوران حزین کهن ساخت شرح حدیث مجنون
افسانهٔ تو نو کرد، این کهنه داستان را ۹