شماره ۳۱ - از چاره عاجزم مژه اشکبار را

از چاره عاجزم مژه اشکبار را
ساکن چه سان کنم؟ رگ ابر بهار را ۱

نتوان ستردن از دل خون گشته داغ عشق
ناخن عبث مزن، جگر لاله زار را ۲

دایم شمرده از دل روشن ضمیر خوبش
چون صبح می کشم نفس بی غبار را ۳

دل در کفن، ز شوخی مژگان کافری
آورده در تَپش، رگ سنگ مزار را ۴

تا تن به جاست، جوهر جان را صفا مجوی
آیینه در غبار بود، زنگبار را ۵

روزی که شد خمار غمت قسمت حزین
چشم تو برد مستی دنباله دار را ۶