شماره ۳۷ - برق بگریخت نفس سوخته، از کشور ما

برق بگریخت نفس سوخته، از کشور ما
شعله گردی ست که برخاست ز خاکستر ما ۱

کیست کز شعلهٔ خورشید، برآرد شبنم؟
دل به افسانه، جدا کی شود از دلبر ما؟ ۲

لب اگر باز کنی، چهره اگر بنمایی
گل کند جنّت ما، موج زند کوثر ما ۳

این که در دامن صحرای جنون می بینی
لاله نبود، که گل انداخته، چشم تر ما ۴

زندگی بخش بود مرده دلان را چون صبح
مگذر از فیض صفای دم جان پرور ما ۵

گریه ساکن نکند آتش ما را در عشق
شعله یک نیزه گذشته ست چو شمع از سر ما ۶

باده از پردهٔ شب، ساقی ما صاف کند
شفق صبح بود دُرد تَهِ ساغر ما ۷

این سیاهی به سر ما، نه ز داغ است حزین
پرتو انداخته بر تارک ما، اختر ما ۸