شماره ۳۸ - به هند، گشته زمین گیر، ناتوانی ما

به هند، گشته زمین گیر، ناتوانی ما
رسیده است به شب، روز زندگانی ما ۱

به ما قفس وطنان، نوبهار می خندد
خزان رسید و نشد فصلگل فشانی ما ۲

کنار و جیب دو عالم به دست چاک افتد
اگر ز پرده برآید غم نهانی ما ۳

خزان چهرهٔ ما رشک لاله زار شود
اگر بهار کند، اشک ارغوانی ما ۴

کجاست طایر قدس آشیانه ای که زند
ز شاخ سدره صفیری به همزبانی ما؟ ۵

سفر به سایه آن سرو پایدار کنیم
اگر کمی نکند، عمر جاودانی ما ۶

هزار نشتر الماس در جگر داریم
سزد که عشق بنازد به سخت جانی ما ۷

غم اسیری خود می خوریم، کازاد است
ز طوق فاختگان، سرو بوستانی ما ۸

نشاط باغ به ما تلخ شیونان نرسد
رمیده طایر عیش از هم آشیانی ما ۹

اگر چه رخصت گفتن نداشتیم حزین
هزار نکته فرو خواند، بی زبانی ما ۱۰