شماره ۴۱ - هرگز نرسد رشحهٔ کامی به لب ما

هرگز نرسد رشحهٔ کامی به لب ما
گردون کر و لال است زبان طلب ما ۱

ما همره بختیم و تو همسایه خورشید
ساکن نتوان کرد به کافور، تب ما ۲

با عشق چه سازد خنکیهای تو زاهد؟
ای زلف، مزن بیهده پهلو به شب ما ۳

ای عقل فرومایه، به اندازه قدم نه
ما بندهٔ عشقیم، نگهدار ادب ما ۴

خورشید حزین آینه در ابر نهان کرد
از خیرگی دیدهٔ حیرت نسب ما ۵