شماره ۴۲ - بر فرازد چو علم، آه سحرگاهی ما

بر فرازد چو علم، آه سحرگاهی ما
دو جهان پر شود از کوکبه شاهی ما ۱

در حقیقت بر ما، بت شکنی خودشکنی ست
صیت اسلام بود، بانگ انا اللّهی ما ۲

بس که بار غم هجر تو، گران افتاده ست
سایه، از ضعف ندارد سر همراهی ما ۳

چون دل عرش جناب، آینه داری داریم
کو سکندر که زند کوس فلک جاهی ما؟ ۴

صف مژگان تو گر سایه به دریا فکند
خار قلاب شود در بدن ماهی ما ۵

پیش چشم تو، ز غم گر بگدازیم چو شمع
بر تو روشن نشود محنت جانکاهی ما ۶

حیرت عالم آب، آینه ماست حزین
ساغر باده بود صیقل آگاهی ما ۷