شماره ۷۰ - وفاپیشگان، دوستداران خدا را

وفاپیشگان، دوستداران خدا را
بگویید آن یار دیر آشنا را ۱

که بیگانگی تا کی و چند، ظالم؟
چه شد مهربانی، چه آمد وفا را؟ ۲

شگفته ست رنگین بهار سرشکم
ببین در برم، اشک گلگون قبا را ۳

قدم رنجه فرما و بنشین به چشمم
گره باز کن ابروی دلگشا را ۴

به صید دل ناتوان آشنا کن
ستمکاره مژگان تیغ آزما را ۵

میان باز کن، با دل جمع بنشین
پریشان مکن سنبل مشکسا را ۶

توان گاهی از پرسشی یاد کردن
اسیران زندان مهر و وفا را ۷

حدیثی سوال از من بی زبان کن
سخن یاد ده، بلبل بی نوا را ۸

لَئن کَلَّ عن کشف سرّی لسانی
ینادی بذکراک قلبی جها را ۹

و ان اعتدت زلّتی لا ابالی
عسی الله فی الحبِّ یعفوا العثا را ۱۰

ایالائمی کفّ عنّی و وجدی
و دعنی فقد طار عقلی وحا را ۱۱

و لم ادرنی موقفی حین یبدو
اسبعین ام سبع ارمی الجما را ۱۲

دل آسودگان قدر نعمت ندانند
غم عشق ما را، سلامت شما را ۱۳

چنین داد پاسخ: که در بزم گیتی
کسی گرم، هرگز نکرده ست جا را ۱۴

سخن کردم از خامشی، بلبلی گفت:
که نتوان نهفت آه درد آشنا را ۱۵

نفس گرم می آید از پردهٔ دل
حزین ، آتشی هست در سینه ما را ۱۶