شماره ۱۱۶ - شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را

شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را
دیشب سر ره تنگ گرفتیم صبا را ۱

با سینهٔ افروخته آغوش گشادیم
کای دیده به راهت دو جهان بی سر و پا را ۲

دیری ست که از دوری خاک سرکویی
در دیده و دل ریخته ام خار جفا را ۳

ظالم برسان مژده، گر افتاد گذارت
ازکوی کسی کش سر ما نیست، خدا را ۴

این نغمه به لب، بی خبر از خویش فتادم
کز خاک رهت غالیه ای بود صبا را ۵

چون باز به خویش آمدم از عالم مستی
گفتم که بگو آن صنم هوش ربا را ۶

کز دوریت آتش به جهان زد، دل گرمم
بیدادگرا، دل شکنا، طرفه نگارا ۷

سوزد شب و آسوده بود روز، خوشا شمع
قد احرقنی هجرک لیلا و نهاراً ۸

مپسند سیه روز و پریشان، دل جمعی
یکباره مکش ازکف ما، زلف دو تا را ۹

القصه، مرا بی تو دگر تاب نمانده ست
لن اقدر فی هجرک صبراً و قرارا ۱۰

احوال حزین دل و دین باخته این است
یک ره چه شود تازه کنی عهد وفا را؟ ۱۱