هوش مصنوعی:
این شعر از حزین لاهیجی، شاعر ایرانی، بیانگر احساسات عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق و فراق سخن میگوید و از درد دوری و یاد معشوق شکوه میکند. او از باده و میگساری به عنوان نمادی برای فراموشی و رسیدن به آرامش یاد میکند و در نهایت، بازگشت به سوی معشوق را آرزوی نهایی خود میداند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به میگساری و مفاهیم عمیق عرفانی نیازمند درک و بلوغ فکری است که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
شماره ۱۲۵ - در فتح باب میکده باشد گشاد ما
در فتح باب میکده باشد گشاد ما
صرف سبو شود، همه خاک مراد ما ۱
دل روشناس مصحف حسن بتان نبود
شد روشن از غبار خط او سواد ما ۲
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته است
جان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما ۳
از مبدا فراق تو در عین برزخیم
باز آمدن به کوی تو باشد معاد ما ۴
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزین
جمشید، جام باده و خم کیقباد ما ۵
صرف سبو شود، همه خاک مراد ما ۱
دل روشناس مصحف حسن بتان نبود
شد روشن از غبار خط او سواد ما ۲
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته است
جان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما ۳
از مبدا فراق تو در عین برزخیم
باز آمدن به کوی تو باشد معاد ما ۴
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزین
جمشید، جام باده و خم کیقباد ما ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - نخواهد برد از ما صرفهای خصم عنید ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
