شماره ۱۶۸ - بر سر خود دهدم جا، خم پاکیزه سرشت

بر سر خود دهدم جا، خم پاکیزه سرشت
خاکم آن روزکه درمیکده خواهد شد خشت ۱

بار دیگر کندش کاتب اقبال، رقم
هر چه بر صفحهٔ ما، خامهٔ تقدیر نوشت ۲

همّتی بدرقه، ای پیر خراباتکه باز
برد از کعبه ام آن زلف چلیپا به کنشت ۳

تنگی خاطر و افسردگی، از یادم برد
سایهٔ بید و طرب خیزی دشت و لب کشت ۴

از کجا آب خورد سبزه خط لب یار؟
این طراوت نتوان یافت ز ریحان بهشت ۵

دل به خار و خس مژگان، نم خونی می داد
آخر از سینه تفسیده ام این دانه برشت ۶

دهر خنثی صفت افتاده، نه مرد، است نه زن
کار بس بوالعجب افتاده، نه زیبا و نه زشت ۷

التفاتم نبود با سخن خویش حزین
کو دماغی که کنم بو، گل گلزار بهشت؟ ۸