شماره ۱۷۹ - ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت

ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت
آوازه ای از کوی تو غوغای قیامت ۱

ای سلسلهٔ زلف تو بر پای قیامت
سودایی خال تو، سویدای قیامت ۲

بی داغ تمنّای تو یک سینه ندیدم
هر چند که گشتم به سراپای قیامت ۳

از جلوه قیامت به جهان افکن و مگذار
در خاک برد خاک، تمنای قیامت ۴

بر تربت من جلوه کن از نازکه خواهم
سرمست نهم رو به تماشای قیامت ۵

هم چشم توبرهم زن هنگامه ی محشر
هم قد تو سرفتنهء غوغای قیامت ۶

از میکدهٔ چشم تو هر کس که خورد می
هشیار نگردد، به تقاضای قیامت ۷

زان وعده به فردا دهی امروزکه باشد
فردای تو را، وعدهٔ فردای قیامت ۸

چون چشم تو، مستانه سر از خواب برآرد
بیخود شده ی عشق تو فردای قیامت ۹

اندیشه ای از حشر نداربم که سهل است
با آتش هجران تو گرمای قیامت ۱۰

درکار حزین کن نگهی گرم، که فردا
بی هوش بود بادیه پیمای قیامت ۱۱