شماره ۱۷۸ - صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است

صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است
آتش طور، فروغ رخ موسای دل است ۱

چهره، حوران بهشتی عبث آراسته اند
چشم صاحب نظران محو تماشای دل است ۲

پای هشیار نه، ای پیک خیال رخ دوست
سینه تا دیده، پر از باده ی مینای دل است ۳

قطرهٔ اشک مرا ای گل تر خوار مبین
این گرانمایه گهر، زاده ی دریای دل است ۴

چه عجب گر شنوی بوی کباب از سخنم
نفسم سوختهٔ آتش سودای دل است ۵

در خرابات خم بادهٔ پر زور یکیست
مستی نه فلک از ساغر صهبای دل است ۶

غیر مجمر نکند جای دگر، گرم سپند
سینه ی سوختگان، منزل و مأوای دل است ۷

خبر از لیلی سرگشته ی خود باز نیافت
سالها شدکه جنون بادیه پیمای دل است ۸

زاب حیوان غمت ، زندهٔ جاوید شدیم
کمترین معجزهٔ عشق تو احیای دل است ۹

می شناسد همه کس طرز نوای تو حزین
دم جان بخش زدن کار مسیحای دل است ۱۰