شماره ۱۹۱ - به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست

به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست
همین قدر که نمی هست در سبو، کافی ست ۱

چه باک ساقی، اگر دور می به ما نرسد
ز جرعهٔ تو، لبم مست آرزو کافی ست ۲

به رنگ شمع به سر نیست فکر سامانم
که آه در جگر و گریه در گلو کافی ست ۳

درین نیم که رسد تن به وصل یا نرسد
همین که عمر شود صرف جستجو کافی ست ۴

سبق چو آینه حیرانیم نمی خواهد
همین قدر که شوم با تو روبرو کافی ست ۵

اگر ز تصفیه مطلب صفاست صوفی را
همین که خرقه به می داد شستشو کافی ست ۶

هوای سنبل و ریحان بس است بلبل را
مرا شمیمی از آن جعد مشک بو کافی ست ۷

مرا به دوزخ هجر، ای صنم عذاب مکن
برای سوختنم، عشق شعله خو کافی ست ۸

دهان شکوهٔ زخمی که در دل است مرا
اگر به تار نگاهی کنی رفو، کافی ست ۹

شراب اگر نبود، آتشم به ساغر کن
گدای میکده را شعله در کدو کافی ست ۱۰

برای جلوهٔ یار است شیشه خانهٔ دل
ز گرد هستی اگر یافت رفت و رو کافی ست ۱۱

گر جواب نیامد غمین مباش حزین
به طور عشق تو را ذوق های و هو کافی ست ۱۲