شماره ۱۹۷ - در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت

در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت
چون طور، بنای دل مهجور فروریخت ۱

دردی رگ جان داشت، چنان مجلسیان را
کاغشته به خون، نغمه ز طنبور فرو ریخت ۲

از یاد لب او نمک آرید، که مرهم
خون گشت وز زخم دل ناسور فرو ریخت ۳

هرشکوه، که چون گریه به دل بی تو گره بود
سیلی شد و از دیدهٔ مهجور فرو ریخت ۴

هر ابر که برخاست ز دریای سرشکم
باران تجلی شد و در طور فرو ریخت ۵

سر در رهت آرایش دار است حزین را
لعلت به لبش، بادهٔ منصور فرو ریخت ۶