شماره ۱۹۸ - مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت

مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت
کوه غم عشق تو مرا از کمر انداخت ۱

مشکل که به کویت رسد این رنگ پریده
سیمرغ درین راه خطرناک، پرانداخت ۲

تا چشم سیه مست تو عاشق کشی آموخت
از هر دو جهان، قاعدهٔ داد برانداخت ۳

بر خاک درت پارهٔ دل ریخت سرشکم
در کوی تو این قافله، بار سفر انداخت ۴

همچون جرس افسانه فروش است خروشم
بیتابی دل آه مرا از اثر انداخت ۵

از زخم شود جوهر شمشیر، نمایان
دانست تو را هر که به حالم نظر انداخت ۶

تا بوسهٔ آن حسن گلوسوز چه باشد
نام لب تو، کام مرا در شکر انداخت ۷

نشناخته بودیم دری غیر در دل
ما را به چه تقصیر، فلک در به در انداخت؟ ۸

در عشق ندانم که وفا چون و جفا چیست
این درد گرانمایه، مرا بی خبر انداخت ۹

ای خلوتیان الحذر از عشق فسونگر
ما را به زبان همه کس چون خبر انداخت ۱۰

عشق است حزین ، فاش بگویم که بدانند
این شعله، که در خرمن جانم شرر انداخت ۱۱